Shloka 52
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
एतावदुक्त्वा वचनमदृश्य: पुरुषोत्तम: । विसृज्य तानृषीन् सर्वान् कामपि प्रसृतो दिशम्,अदृश्यभावसे ऐसी बात कहकर भगवान् पुरुषोत्तम उन समस्त ऋषियोंको वहीं छोड़कर किसी अज्ञात दिशाकी ओर चल दिये
etāvad uktvā vacanam adṛśyaḥ puruṣottamaḥ | visṛjya tān ṛṣīn sarvān kām api prasṛto diśam adṛśyabhāvam ||
భీష్ముడు పలికెను—ఇంతమాత్రమే పలికి పురుషోత్తముడు అదృశ్యుడయ్యెను. ఆ సమస్త ఋషులను అక్కడే విడిచి, ఏదో అజ్ఞాత దిశవైపు సాగి దృష్టికి అందకుండా పోయెను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that divine instruction is decisive and complete: once the essential message is delivered, the Lord withdraws, placing responsibility on the sages (and by extension the listener) to embody the teaching through dharmic practice rather than continued dependence on visible guidance.
After speaking his final words, Puruṣottama becomes invisible, leaves the assembled sages where they are, and departs in an unspecified direction—signaling the close of a divine encounter.