Shloka 34
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह,उपर्युक्त ऋषियोंने अन्य ऋषियोंके साथ एक हजार दिव्य वर्षोतक तपस्या करके भगवान् नारायणकी आराधना की थी। उससे प्रसन्न होकर भगवानने सरस्वतीदेवीको उनके पास भेजा। नारायणकी आज्ञासे सम्पूर्ण लोकोंका हित करनेके लिये उस समय सरस्वती देवीने उन सम्पूर्ण ऋषियोंके भीतर प्रवेश किया था
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
భీష్ముడు పలికెను—తపస్సుతో దేవుడు, ప్రభువు హరి నారాయణుని ఆరాధించి, ఆ ఋషులందరూ ఇతర మునులతో కలిసి సంపూర్ణంగా వెయ్యి దివ్య సంవత్సరాలు తపస్సు చేశారు. వారి భక్తి, నియమశీలతలకు ప్రసన్నుడైన భగవంతుడు దేవి సరస్వతిని వారి వద్దకు పంపెను; నారాయణుని ఆజ్ఞచే, సమస్త లోకాల హితాన్ని కోరుతూ, ఆ సమయంలో ఆ దేవి ఆ ఋషులందరి అంతరంలో ప్రవేశించింది—ప్రాణుల మంగళార్థం పవిత్ర జ్ఞానం, శుభవాక్కు ఉద్భవించునట్లు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.