Shloka 5
ट्रुमा: शाखाश्न मुमुचु: शिखराणि च पर्वता: । निर्घातशब्दैश्व गिरिहिमवान् दीर्यतीव ह,वृक्षोंने अपनी शाखाएँ अपने-आप तोड़कर गिरा दीं। पर्वतोंने अपने शिखर भंग कर दिये। वज्रपातके शब्दोंसे गिरिराज हिमालय विदीर्ण-सा होता जान पड़ता था
drumāḥ śākhāś ca mumucuḥ śikharāṇi ca parvatāḥ | nirghātaśabdaiś ca girir himavān dīryatīva ha ||
భీష్ముడు పలికెను—వృక్షములు తమ శాఖలను తామే విడిచిపడవేసినట్లు, పర్వతములు తమ శిఖరములను విరిచినట్లు కనబడెను. వజ్రనాదమువంటి ఘోరధ్వనితో గిరిరాజ హిమాలయము చీలిపోతున్నట్లు అనిపించెను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
When adharma or a momentous moral crisis reaches a peak, its consequences are not merely personal or political; the tradition portrays the whole world-order as trembling. The imagery teaches attentiveness to ethical gravity: actions that violate dharma reverberate through society and symbolically through nature.
Bhīṣma describes terrifying natural signs: trees drop branches, mountains lose their summits, and the Himālaya seems to crack amid thunderous crashes. These are presented as ominous portents accompanying or foretelling a major upheaval.