Shloka 22
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
तस्य ब्रद्यार्षिपुत्रस्य विस्मयं ययतु: परम् । अहो बुद्धिसमाधान वेदाभ्यासरते द्विजे,ब्रह्मर्षि व्यासजीके पुत्रकी यह उत्तम गति देख उन दोनोंको बड़ा विस्मय हुआ। वे आपसमें कहने लगीं, “अहो! इस वेदाभ्यासपरायण ब्राह्मणकी बुद्धिमें कितनी अद्भुत एकाग्रता है? पिताकी सेवासे थोड़े ही समयमें उत्तम बुद्धि पाकर यह चन्द्रमाके समान आकाशकमें विचर रहा है
tasya bradyārṣiputrasya vismayaṃ yayatuḥ param | aho buddhisamādhāna vedābhyāsarate dvije ||
బ్రహ్మర్షి వ్యాసుని కుమారుని ఆ ఉత్తమగతిని చూచి ఆ ఇద్దరూ పరమ విస్మయానికి లోనయ్యారు. వారు పరస్పరం ఇలా అనుకొనిరి—“అహో! వేదాభ్యాసంలో నిమగ్నుడైన ఈ ద్విజుని బుద్ధి ఎంత అద్భుతంగా ఏకాగ్రమై ఉంది!”
शुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual ideal of disciplined learning and inner steadiness: devotion to Vedic study, supported by a composed and concentrated intellect (buddhi-samādhāna), leads to an elevated state that inspires awe even in onlookers.
Śuka narrates that two observers, seeing the exalted attainment of Vyāsa’s son, are astonished and remark on his remarkable one-pointed concentration and devotion to Vedic practice.