Shloka 15
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
तं॑ दृष्टवा विस्मिता: सर्वे गन्धर्वाप्सरसां गणा: । ऋषयश्नैव संसिद्धा: परं विस्मयमागता:
taṁ dṛṣṭvā vismitāḥ sarve gandharvāpsarasāṁ gaṇāḥ | ṛṣayaś caiva saṁsiddhāḥ paraṁ vismayam āgatāḥ ||
ఆయనను చూసి గంధర్వులు, అప్సరసల సమూహాలన్నీ విస్మయానికి లోనయ్యాయి; సిద్ధులను పొందిన ఋషులు కూడా పరమ ఆశ్చర్యంలో మునిగిపోయారు.
शुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral-spiritual principle that genuine realization and perfected conduct (saṁsiddhi) naturally evoke reverence and awe even among exalted beings; true greatness is recognized by its intrinsic radiance rather than by power or status.
Śuka describes a moment when a particular exalted person is seen, and the assembled celestial hosts—Gandharvas and Apsarases—along with perfected sages, are overwhelmed with extraordinary wonder at his presence and attainment.