Shloka 59
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
इस शरीरको सूर्यलोकमें छोड़कर मैं ऋषियोंके साथ सूर्यदेवके अत्यन्त दुःसह तेजमें प्रवेश कर जाऊँगा ।। आपूच्छामि नगान् नागान् गिरिमुर्वी दिशो दिवम् । देवदानवगन्धर्वान् पिशाचोरगराक्षसान्,इसके लिये मैं नग-नाग, पर्वत, पृथ्वी, दिशा, द्युलोक, देव, दानव, गन्धर्व, पिशाच, सर्प और राक्षसोंसे आज्ञा माँगता हूँ
idaṁ śarīraṁ sūryaloke tyaktvāhaṁ ṛṣibhiḥ sārdhaṁ sūryadevasya atyanta-duḥsaha-tejasi praviśyāmi. āpucchāmi nagān nāgān girim urvī diśo divam devadānavagandharvān piśācoragarākṣasān.
నారదుడు పలికెను—ఈ దేహాన్ని సూర్యలోకంలో విడిచి, ఋషులతో కలిసి సూర్యదేవుని అత్యంత దుర్భరమైన తేజస్సులో ప్రవేశిస్తాను. అందుకే పర్వతములనూ నాగములనూ, గిరిశిఖరములనూ భూమినీ, దిక్కులనూ ద్యులోకాన్నీ, దేవులనూ దానవులనూ గంధర్వులనూ పిశాచులనూ ఉరగులనూ రాక్షసులనూ వీడ్కోలు చెప్పి అనుమతి కోరుతున్నాను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights detachment from the physical body and reverence toward the entire cosmos. Even in departing for a higher, fiery spiritual state (the Sun’s radiance), one acts with humility—seeking leave from all orders of beings—suggesting that liberation or ascent should be accompanied by courtesy, non-contempt, and awareness of cosmic interdependence.
Nārada declares his intention to abandon the body in Sūryaloka and enter the Sun-god’s unbearable brilliance along with the ṛṣis. Before doing so, he formally bids farewell to the world—mountains, earth, directions, heaven, and a wide range of divine and non-divine beings—marking a solemn transition from embodied existence to a higher realm.