Shloka 29
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
मनुष्यको चाहिये कि वह धैर्यके द्वारा शिश्र और उदरकी, नेत्रके द्वारा हाथ और पैरकी, मनके द्वारा आँख और कानकी तथा सद्विद्याके द्वारा मन और वाणीकी रक्षा करे |। प्रणयं प्रतिसंहृत्य संस्तुतेष्वितरेषु च । विचरेदसमुन्नद्ध: स सुखी स च पण्डित:,जो पूजनीय तथा अन्य मनुष्योंमें आसक्तिको हटाकर विनीतभावसे विचरण करता है, वही सुखी और वही विद्वान है
manuṣyako cāhiyē ki vaha dhairyake dvārā śiśra-udarakī, netrake dvārā hātha-pairakī, manake dvārā āँkha-kānakī tathā sadvidyāke dvārā mana-vāṇīkī rakṣā kare | praṇayaṁ pratisaṁhṛtya saṁstuteṣv itareṣu ca | vicared asamunnaddhaḥ sa sukhī sa ca paṇḍitaḥ ||
మనిషి ధైర్యంతో జననేంద్రియము మరియు ఉదరము యొక్క వాంఛలను నియంత్రించాలి; నేత్రాలతో చేతులు-కాళ్లు దారి తప్పకుండా కాపాడాలి; మనస్సుతో కన్నులు-చెవులను పాలించాలి; సద్విద్యతో మనస్సు మరియు వాక్కును రక్షించాలి. తనను గౌరవించువారిపట్లనూ ఇతరులపట్లనూ ఉన్న ఆసక్తిని ఉపసంహరించి, అహంకారరహిత వినయంతో సంచరించువాడే నిజంగా సుఖి, నిజంగా పండితుడు.
नारद उवाच