Shloka 17
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
परित्यजति यो दु:खं सुखं वाप्युभयं नर: । अभ्येति ब्रह्म सो>त्यन्तं न तं शोचन्ति पण्डिता:,जो मनुष्य सुख और दु:ख दोनोंकी ही चिन्ता छोड़ देता है, वह अक्षय ब्रह्मको प्राप्त हो जाता है। विद्वान पुरुष उसके लिये शोक नहीं करते
parityajati yo duḥkhaṃ sukhaṃ vāpy ubhayaṃ naraḥ | abhyeti brahma so ’tyantaṃ na taṃ śocanti paṇḍitāḥ ||
నారదుడు పలికెను—సుఖం, దుఃఖం—ఈ రెండింటిపట్ల ఉన్న ఆసక్తిజనిత చింతను విడిచిపెట్టిన మనిషి సంపూర్ణంగా అక్షయ బ్రహ్మాన్ని పొందుతాడు. అలాంటి వాడి కోసం పండితులు శోకించరు.
नारद उवाच
Educational Q&A
Freedom is gained by dropping attachment and anxious concern for both pleasure and pain. When one is no longer driven by these dualities, one becomes fit to realize and attain the imperishable Brahman; therefore the wise do not lament for such a person.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Nārada instructs on liberation-oriented conduct. He states that transcending the pair of opposites—sukha and duḥkha—leads to the highest attainment (Brahman), marking the person as beyond ordinary grounds for grief.