Shloka 10
नाश्रु कुर्वन्ति ये बुद्धया दृष्टवा लोकेषु संततिम् सम्यक् प्रपश्यत: सर्वे नाश्रुकर्मोपपद्यते,जो मनुष्य संसारमें अपनी संतानकी मृत्यु हुई देखकर भी अश्रुपात नहीं करते, वे ही धीर हैं। सभी वस्तुओंपर समीचीन भावसे दृष्टिपात या विचार करनेपर किसीका भी आँसू बहाना युक्तिसंगत नहीं जान पड़ता है
nāśru kurvanti ye buddhyā dṛṣṭvā lokeṣu santatim | samyak prapaśyataḥ sarve nāśrukarmopapadyate ||
బుద్ధితో స్థిరంగా ఉండి ఈ లోకంలో తమ సంతానమరణాన్ని చూచినా కన్నీరు కార్చని వారే ధీరులు. ఎందుకంటే సమ్యక్గా, సమగ్రంగా సమస్త విషయాలను పరిశీలిస్తే విలపించడం యుక్తమని అనిపించదు.
नारद उवाच
Educational Q&A
True steadiness (dhairya) arises from clear discernment: when one understands the universal condition of impermanence, even the death of one’s own children is seen within a larger truth, and uncontrolled weeping is viewed as not truly appropriate.
Nārada is instructing his listener in the Shānti Parva’s ethical-philosophical mode, presenting a counsel on grief: the wise, seeing the nature of worldly existence correctly, do not collapse into lamentation even in the face of personal loss.