Shloka 34
Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
यदा भावं न कुरुते सर्वभूतेषु पापकम् । कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म सम्पद्यते तदा,जब मनुष्य मन, वाणी तथा क्रियाके द्वारा किसी भी प्राणीके प्रति पापभाव नहीं करता अर्थात् समस्त प्राणियोंमें द्वेषपहित हो जाता है, उस समय वह ब्रह्मभावको प्राप्त हो जाता है
yadā bhāvaṃ na kurute sarvabhūteṣu pāpakam | karmaṇā manasā vācā brahma sampadyate tadā ||
మనిషి క్రియతో, మనసుతో, వాక్కుతో ఏ ప్రాణిపట్లనూ పాపభావాన్ని కలిగించనప్పుడు—అంటే సమస్త జీవుల పట్ల ద్వేషరహితుడైనప్పుడు—అతడు బ్రహ్మభావాన్ని పొందుతాడు.
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that spiritual realization is grounded in universal non-malice: when one harbors no sinful or harmful intention toward any being in thought, word, or deed, one becomes fit for and attains Brahman-realization.
In the Shanti Parva’s instruction on peace and liberation, King Janaka speaks as a teacher, stating a criterion for attaining the highest state: complete freedom from hateful or sinful disposition toward all beings across the three channels of conduct—action, speech, and mind.