Shloka 59
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
जैगीषव्यस्यासितस्य देवलस्य मया श्रुतम् । पराशरस्य विप्रषेर्वार्षपमण्यस्य धीमत:
jaigīṣavyasyāsitasya devalasya mayā śrutam | parāśarasya vipraṣer vārṣapamaṇyasya dhīmataḥ ||
యాజ్ఞవల్క్యుడు అన్నాడు—నేను ఈ ఉపదేశాన్ని జైగీషవ్యుని నుండి, అసిత దేవలుని నుండి, మరియు ధీమంతుడైన బ్రహ్మర్షి వార్షపమణి పరాశరుని నుండి విన్నాను.
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes epistemic humility and ethical reliability: a dharma-teaching is strengthened when it is traced to a recognized lineage of realized seers, showing it is not mere personal opinion but received wisdom.
Yājñavalkya introduces or supports his instruction by citing his sources—Jaigīṣavya, Asita Devala, and the wise Parāśara/Vārṣapamaṇi—thereby establishing the credibility of the doctrine being taught in this section of Śānti Parva.