Shloka 49
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
जायन्ते च म्रियन्ते च यस्मिन्नेते यतश््युता: । वेदार्थ ये न जानन्ति वेद्यं गन्धर्वसत्तम
jāyante ca mriyante ca yasminn ete yataś cyutāḥ | vedārtha ye na jānanti vedyaṃ gandharvasattama gandharvarāja | samastabhūtaṃ yasmin sthitaṃ yasmād utpadyate yatra ca līyate tam vedapratipādyaṃ jñeyaṃ paramātmānaṃ ye na jānanti te paramārthataś cyutāḥ punar api jāyante mriyante ca |
యాజ్ఞవల్క్యుడు పలికెను—ఏ పరమతత్త్వంలో సమస్త భూతములు నిలిచి, దానినుండి జన్మించి, దానిలోనే లయమగునో—ఓ గంధర్వశ్రేష్ఠా, ఓ గంధర్వరాజా! వేదార్థమును గ్రహించని వారు, వేదములచే బోధింపబడిన ఆ జ్ఞేయ పరమాత్మను ఎరుగని వారు, పరమార్థమునుండి చ్యుతులై మళ్లీ మళ్లీ జన్మించి మరణించుచుందురు।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
True freedom from repeated birth and death depends on knowing the Veda’s highest purport: the knowable Supreme Self (Paramātman) in whom all beings abide, from whom they arise, and into whom they dissolve. Ignorance of this leads to deviation from the highest good and continued saṃsāra.
In a didactic exchange within Śānti Parva, the sage Yājñavalkya addresses the king of the Gandharvas, emphasizing that mere existence within the cosmic process is not liberation; only insight into the Veda-taught Supreme Self ends the cycle of birth and death.