Shloka 2636
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावसुस्ततो राजन् वेदान्तज्ञानकोविद: । राजन्! एक समय वेदान्तज्ञानमें कुशल विश्वावसु नामक गन्धर्व मेरे पास आया एवं इस बातका विचार करते हुए कि यहाँ ब्राह्मण-जातिके लिये हितकर क्या है? सत्य और सर्वोत्तम ज्ञातव्य वस्तु क्या है? मुझसे पूछने लगा
Viśvāvasus tato rājan vedāntajñānakovidaḥ | rājan! eka samaye vedāntajñāne kuśalaḥ Viśvāvasu-nāmā gandharvaḥ mama pāśam āgāt, etad vicārayan—iha brāhmaṇa-jāteḥ hitakaraṃ kiṃ syāt? satyaṃ ca sarvottamaṃ jñātavya-vastu kiṃ?—iti mām apṛcchat.
యాజ్ఞవల్క్యుడు అన్నాడు—ఓ రాజా! అప్పుడు వేదాంతజ్ఞానంలో నిపుణుడైన విశ్వావసు అనే గంధర్వుడు నా వద్దకు వచ్చాడు. ‘బ్రాహ్మణ సమాజానికి నిజమైన హితం ఏమిటి? సత్యమూ, పరమ జ్ఞేయవస్తువు ఏమిటి?’ అని ఆలోచిస్తూ నన్ను ప్రశ్నించాడు.
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse frames the ethical-intellectual problem that will guide the teaching: discerning what truly benefits the Brahmin community and identifying the real, supreme object of knowledge (satya and the highest jñātavya). It establishes Vedāntic inquiry as a dharmic pursuit aimed at welfare and ultimate truth.
Yājñavalkya recounts to the King that a Gandharva named Viśvāvasu, renowned for Vedānta-knowledge, once came to him. After reflecting on communal welfare and ultimate truth, Viśvāvasu approaches Yājñavalkya and asks him these questions, initiating a doctrinal conversation.