Shloka 6
नारद–शुक संवादः (Nārada–Śuka Dialogue): Tyāga, Saṃyama, and Vyakta–Avyakta Viveka
यावद्धि प्रलयस्तात सूक्ष्मेणाष्टगुणेन ह । योगेन लोकान् विचरन् सुखं संन्यस्य चानघ,प्रिय निष्पाप भूपाल! जबतक मृत्यु न हो जाय, तबतक ही योगी योगबलसे स्थूल शरीरको यहीं छोड़कर अष्टविध ऐश्वर्यसे युक्त सूक्ष्मशरीरके द्वारा लोक-लोकान्तरोंमें सुखपूर्वक विचरण करता है
yāvad dhi pralayas tāta sūkṣmeṇāṣṭaguṇena ha | yogena lokān vicaran sukhaṃ saṃnyasya cānagha ||
యాజ్ఞవల్క్యుడు పలికెను—ప్రియమైన నిష్పాప భూపాలా! ప్రళయం—అంటే మరణం—రాకముందు వరకు, యోగి యోగబలముతో స్థూలదేహాన్ని ఇక్కడే విడిచి, అష్టగుణసంపన్నమైన సూక్ష్మదేహముతో లోకలోకాంతరాలలో సుఖంగా సంచరిస్తాడు.
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Through yoga and renunciation, a yogin can function apart from the gross body and experience mobility in a subtle body endowed with extraordinary capacities; yet such powers remain within the limits of time and dissolution (pralaya). The ethical emphasis is detachment and purity, not fascination with power.
Yājñavalkya is explaining to his addressee the yogic condition in which the practitioner, leaving the gross body behind, roams among different worlds by yogic force in a subtle, eightfold-endowed form, continuing so until the destined end (pralaya/death).