Shloka 31
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
तदनन्तर एक दिन निर्जन वनमें गड़ाजीके तटपर वह बालक धायको साथ लेकर खेलनेके लिये गया और इधर-उधर दौड़ने लगा,इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि स्वर्णष्टीविसम्भवोपाख्याने एकत्रिंशो5ध्याय:
tadanantaraṃ ekadā nirjana-vane gaḍājī-taṭe sa bālakaḥ dhāyakaṃ sārdhaṃ krīḍārthaṃ gataḥ, tataś ca itastataḥ dhāvituṃ pravṛttaḥ | iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi svarṇaṣṭhīvi-sambhavopākhyāne ekatriṃśo 'dhyāyaḥ ||
ఆ తరువాత ఒక రోజు ఆ బాలుడు ధాత్రిని (పాలదాయిని) వెంట తీసుకొని ఆడుకోవడానికి నిర్జన అరణ్యంలో గడా నది తీరానికి వెళ్లి అక్కడ ఇటూ అటూ పరుగెత్తసాగాడు.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
Though the line is primarily narrative, within the Śānti Parvan’s rājadharma context it underscores how seemingly small, ordinary actions and settings (a child playing in an isolated place) can become the starting point for later events, inviting reflection on foresight, protection of dependents, and responsibility.
Parvata describes a scene: after some prior events, a boy goes with his nurse into a deserted forest to the riverbank of Gaḍā to play, and he runs about in different directions—setting the stage for the next development in the episode.