Shloka 31
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
उपभोगैरपि त्यक्तं नात्मानं सादयेन्नर: । चण्डालत्वेडपि मानुष्यं सर्वधा तात शोभनम्
upabhogair api tyaktaṁ nātmānaṁ sādayen naraḥ | caṇḍālatve ’pi mānuṣyaṁ sarvathā tāta śobhanam ||
భోగసుఖాలు లభించకపోయినా మనిషి తనను తాను నీచంగా భావించకూడదు. ప్రియమైనవాడా! చాండాల స్థితిలోనైనా మానవజన్మ లభిస్తే, అది మానవేతర జీవరూపాల కంటే అన్ని విధాలా శ్రేష్ఠమైనదే.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Do not lose self-respect or sink into despair when pleasures and resources are absent; human birth itself is a precious basis for dharma and inner growth, regardless of social condition.
In Śānti Parva’s instruction on conduct and wisdom, Parāśara addresses a listener as “tāta,” offering counsel that reframes hardship: deprivation and low social status should not lead to self-debasement, because the human condition remains uniquely valuable.