Shloka 15
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
त्वगन्तं देहमित्याहुर्विद्वांसो5ध्यात्मचिन्तका: । गुणैरपि परिक्षीणं शरीरं मर्त्यतां गतम्
tvag-antaṁ deham ity āhur vidvāṁso ’dhyātma-cintakāḥ | guṇair api parikṣīṇaṁ śarīraṁ martyatāṁ gatam ||
పరాశరుడు పలికెను—అధ్యాత్మచింతన చేసే జ్ఞానులు ‘ఈ దేహానికి అంతిమ సరిహద్దు చర్మమే; బయట ఇది కేవలం చర్మావరణం’ అని అంటారు. గుణములూ ఆకర్షణలూ కూడా దీనిలో క్షీణించాయి; ఈ శరీరం మర్త్యత్వాన్ని పొందింది—నిశ్చయంగా మరణానికే పోతుంది.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dispassion (vairāgya) through clear seeing: the body’s outer limit is only skin, and the body is inherently perishable. Recognizing this undermines attachment to appearance and redirects attention to adhyātma—inner reality and the Self.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Parāśara speaks as a teacher, presenting a contemplative reflection used by the wise to cultivate detachment and ethical clarity. The focus is not on external events but on guiding the listener toward spiritual discrimination.