Shloka 7
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
तब रतिकी उपासनामें लगे हुए सभी लोग भोगीको ही कृतार्थ मानकर रतिके द्वारा जो विषय-सुख प्राप्त होता है, उससे बढ़कर दूसरा कोई लाभ नहीं समझते हैं ।।
tato lobhābhibhūtātmā saṅgād vardhayate janam | puṣṭyarthaṃ caiva tasyeha janasya arthaṃ cikīrṣati ||
అప్పుడు లోభానికి లోనైన మనిషి ఆసక్తివశంగా తన ఆధారితులు, బంధువుల వలయాన్ని పెంచుకోవాలని కోరుతాడు. ఆపై ఆ గృహస్థుల పోషణార్థం ధనాన్ని సంపాదించి కూడబెట్టాలనే తపన అతనిలో కలుగుతుంది; రతిజన్య విషయసుఖమే పరమ కృతార్థత అని భావించి, దానికన్నా గొప్ప మేలు లేదని అనుకుంటాడు.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sensual pleasure breeds greed; greed then drives expansion of dependents and the compulsion to accumulate wealth for their maintenance—illustrating a self-reinforcing cycle that binds one to worldly striving rather than higher aims.
Parāśara describes a psychological progression: people who treat erotic enjoyment as the supreme good become dominated by greed; from attachment they enlarge their household, and then feel compelled to seek wealth to support and sustain that growing family circle.