Shloka 15
Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
इसके उत्तरमें यह कहा जा सकता है कि मरकर गये हुए प्राणी पूर्वजन्ममें किये हुए कर्मोको सदैव याद नहीं रख सकते। किंतु जब किसी पूर्वकृत कर्मका फल प्राप्त होता है तब वे ही लोग सदा (मन
lokayātrāśrayaś caiva śabdo vedāśrayaḥ kṛtaḥ | śāntyarthaṃ manasas tāta naitad vṛddhānuśāsanam, tāta ||
పరాశరుడు అన్నాడు—మరణించి మరొక జన్మలో పూర్వకర్మలు ఎల్లప్పుడూ గుర్తుండవు; కానీ పూర్వకృత కర్మఫలం ఎదురైనప్పుడు, మనస్సు, వాక్కు, దృష్టి, క్రియ—ఈ నాలుగు విధాల కర్మలను తలచి ‘నేను ఎప్పుడో ఇలాంటి కర్మ చేశానేమో’ అని అంటాడు. అలాగే నాస్తికులు ‘వేదవాక్యాలు లోకయాత్ర నడపడానికి, మనశ్శాంతికి మాత్రమే’ అని చెప్పడం జ్ఞానవృద్ధుల ఉపదేశం కాదు.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Parāśara rejects the view that Vedic injunctions are merely pragmatic tools for livelihood or psychological comfort. He affirms that the Veda is upheld by the wise as genuine authority, consistent with moral causality: actions have real consequences, not merely consolatory narratives.
In the Śānti Parva’s didactic setting, Parāśara addresses a listener (“tāta”) and counters nāstika-style skepticism. He insists that the elders’ tradition does not reduce Vedic teaching to social utility or mental pacification, but treats it as a serious guide to dharma and karmic order.