Shloka 146
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
अविमुक्ता मरिष्यामस्तत्र का परिदेवना । 'सृंजय! मैं, तुम और ये समस्त प्रजावर्गके लोग कोई भी सुख और दु:खोंके बन्धनसे मुक्त नहीं हुए हैं तथा एक दिन हम सब लोग मरेंगे भी। फिर इसके लिय शोक क्या करना है?,यृंजय उवाच शृणोमि ते नारद वाचमेनां विचित्रार्था स्रजमिव पुण्यगन्धाम् । राजर्षीणां पुण्यकृतां महात्मनां कीर्त्या युक्तानां शोकनिर्णाशनार्थाम् सृंजयने कहा--नारद! पवित्र गन्धवाली मालाके समान विचित्र अर्थसे भरी हुई आपकी इस वाणीको मैं सुन रहा हूँ। पुण्यात्मा महामनस्वी और कीर्तिशाली राजर्षियोंके चरित्रसे युक्त आपका यह वचन सम्पूर्ण शोकोंका विनाश करनेवाला है
avimuktā mariṣyāmas tatra kā paridevanā |
వాయువు పలికెను—మేము సుఖదుఃఖ బంధనాల నుండి విముక్తులం కాదు; ఒక రోజు మనమందరం మరణించవలసిందే. అప్పుడు విలాపానికి ఏముంది? సృంజయుడు పలికెను—ఓ నారదా! పుణ్యసుగంధముగల మాల వలె, విచిత్రార్థాలతో నిండిన మీ వాణిని నేను వింటున్నాను. పుణ్యకర్ములు, మహాత్ములు, కీర్తిమంతులైన రాజర్షుల చరిత్రలతో యుక్తమైన మీ వచనం సమస్త శోకాలను నిర్మూలించేది.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Since all beings remain bound by worldly dualities (pleasure and pain) and are inevitably subject to death, grief cannot change the truth of impermanence; one should cultivate composure and discernment instead of lamentation.
Vāyudeva delivers a concise philosophical admonition that confronts the inevitability of death and questions the usefulness of mourning, functioning as counsel meant to steady the listener’s mind and reduce sorrow.