Shloka 29
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अनब्रुवन् वाति सुरभिर्गन्ध: सुमनसां शुचि: । तथैवाव्याहरन् भाति विमलो भानुरम्बरे,फूलोंकी पवित्र एवं मनोरम सुगन्ध बिना कुछ बोले ही महक उठती है। निर्मल सूर्य अपनी प्रशंसा किये बिना ही आकाशमें प्रकाशित होने लगते हैं
anabruvan vāti surabhir gandhaḥ sumanasāṃ śuciḥ | tathaivāvyāharan bhāti vimalaḥ bhānur ambare ||
నారదుడు పలికెను—పువ్వుల పవిత్రమైన, మనోహరమైన సువాసన ఏమీ పలకకుండానే గాలిలో వ్యాపిస్తుంది. అలాగే నిర్మల సూర్యుడు తనను తాను ప్రకటించుకోకుండానే ఆకాశంలో ప్రకాశిస్తాడు. ఇదే బోధ—నిజమైన గుణం స్వప్రశంసతో కాదు, తన సహజ ప్రభావంతోనే తెలిసిపోతుంది.
नारद उवाच
Educational Q&A
Genuine merit does not need proclamation. Like a flower’s scent and the sun’s light, true virtue and excellence become known through their natural, beneficial effects rather than through self-praise.
Nārada offers a moral illustration using two natural images—fragrance carried by the wind and the sun shining in the sky—to counsel that the best qualities reveal themselves quietly and unmistakably.