Shloka 30
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
भीष्म उवाच एवमुकत्वा तु सा देवी तदा पशुपतिं पतिम् । तृष्णी भूताभवद् राजन् दहाुमानेन चेतसा,भीष्मजी कहते हैं--राजन्! अपने पति भगवान् पशुपतिसे ऐसा कहकर पार्वतीदेवी चुप हो गयीं, परंतु उनका हृदय शोकसे दग्ध हो रहा था
bhīṣma uvāca evam uktvā tu sā devī tadā paśupatiṁ patim | tṛṣṇī-bhūtābhavad rājan dahyamānena cetasā ||
భీష్ముడు పలికెను—ఓ రాజా! తన భర్త పశుపతితో అట్లు చెప్పి ఆ దేవి (పార్వతి) మౌనమైంది; అయితే శోకముచేత ఆమె మనస్సు అంతరంగములో దగ్ధమవుచుండెను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between outward composure and inward turmoil: silence can be an act of restraint, yet grief may still burn within. It points to the reality of inner suffering even when one maintains dignified self-control.
Bhīṣma narrates to the king that after speaking to her husband Śiva (Paśupati), the goddess Pārvatī becomes silent. Although she stops speaking, her mind remains consumed by sorrow.