Shloka 13
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
स तु बद्धाञज्जलिं सत्यमयाचद्धरिण: पुनः । सत्येन स परिष्वज्य संदिष्टो गम्पतामिति
sa tu baddhāñjaliṃ satyam ayācad dhariṇaḥ punaḥ | satyena sa pariṣvajya saṃdiṣṭo gampatām iti ||
సత్యుడు భక్తితో అంజలి బద్ధుడై నిలిచి, మళ్లీ ఆ జింకను వేడుకున్నాడు. కాని ఆ జింక మళ్లీ తనను ఆహుతిగా అర్పించమని కోరింది. అప్పుడు సత్యుడు దానిని హృదయపూర్వకంగా ఆలింగనం చేసి స్నేహంగా చెప్పాడు— “ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపో.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma expressed as compassion and restraint: even when a creature seeks self-offering, the righteous response is to protect life, respond with empathy, and guide away from harm.
Satyam stands with folded hands, pleading with the deer; the deer again asks to be given as an oblation. Satyam embraces it and gently orders it to leave, signaling protection rather than acceptance of the deer’s self-sacrificial request.