Shloka 33
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
स्यूमराश्मिर्वाच ये भुज्जते ये ददते यजन्तेडधीयते च ये । मात्राभिरुपलब्धाभिरयें वा त्यागं समाश्रिता:,स्यूमरश्मिने पूछा--ब्रह्मन! जो लोग प्राप्त हुए धनके द्वारा केवल भोग भोगते हैं, जो दान करते हैं, जो उस धनको यज्ञमें लगाते हैं, जो स्वाध्याय करते हैं अथवा जो त्यागका आश्रय लेते हैं, इनमेंसे कौन पुरुष मृत्युके पश्चात् प्रधानरूपसे स्वर्गलोकपर विजय पाता है? मैं जिज्ञासुभावसे पूछ रहा हूँ; आप मुझे यह सब यथार्थरूपसे बताइये
syūmarāśmir uvāca—ye bhuñjate ye dadate yajante ’dhīyate ca ye | mātrābhir upalabdhābhir ye vā tyāgaṃ samāśritāḥ ||
స్యూమరాశ్మి అన్నాడు—ఓ బ్రాహ్మణా! పొందిన కొద్దిపాటి ధనంతో (1) కేవలం భోగించే వారు, (2) దానం చేసే వారు, (3) యజ్ఞంలో వినియోగించే వారు, (4) స్వాధ్యాయం చేసే వారు, లేదా (5) త్యాగాన్ని ఆశ్రయించే వారు—వీరిలో ఎవడు మరణానంతరం ప్రధానంగా స్వర్గలోకాన్ని జయిస్తాడు? నేను జిజ్ఞాసతో అడుగుతున్నాను; యథాతథ్యంగా అన్నీ నాకు చెప్పండి.
कपिल उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry about the best use of limited, acquired resources—enjoyment, charity, sacrifice, sacred study, or renunciation—and asks which orientation most powerfully leads to posthumous heavenly attainment.
Syūmarāśmi questions a Brahmin interlocutor (in the Kapila-related discourse) about comparative spiritual outcomes of different life-choices regarding wealth and practice, seeking a definitive, truthful ranking with respect to attaining heaven after death.