Shloka 23
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
ज्ञानविज्ञानिनः केचित् परं पार तितीर्षव:,भवसागरसे पार उतरनेकी इच्छावाले कोई-कोई ज्ञान-विज्ञानसम्पन्न महात्मा पुरुष ही अत्यन्त पवित्र और पुण्यात्माओंसे सेवित पुण्यदायक ब्रह्मलोकको प्राप्त होते हैं, जहाँ जाकर वे न तो शोक करते हैं, न वहाँसे नीचे गिरते हैं और न मनमें किसी प्रकारकी व्यथाका ही अनुभव करते हैं
jñāna-vijñāninaḥ kecit paraṃ pāraṃ titīrṣavaḥ bhava-sāgara-pāre uttaraṇe icchāvantaḥ; te jñāna-vijñāna-sampannā mahātmānaḥ puruṣāḥ atyanta-pavitraiḥ puṇyātmabhiḥ sevitaṃ puṇya-dāyakaṃ brahma-lokaṃ prāpnuvanti; tatra gatvā na śocanti, na ca tataḥ adho nipatanti, na ca manasi kasyacit prakārasya vyathām anubhavanti.
చూలాధారుడు అన్నాడు—సత్యజ్ఞానం మరియు అనుభవసిద్ధ వివేకం కలవారిలో కొందరే, భవసాగరాన్ని దాటి ఆ పరతీరాన్ని చేరాలనే సంకల్పంతో, పుణ్యాత్ముల సేవచేత మంగళమయంగా పవిత్రమైన బ్రహ్మలోకాన్ని పొందుతారు. అక్కడికి చేరిన తరువాత వారు శోకించరు, దిగజారరు, మనస్సులో ఏ విధమైన వ్యథను కూడా అనుభవించరు.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
Only a rare few who unite jñāna (right understanding) with vijñāna (realized, lived discernment) and who earnestly seek liberation can cross beyond saṃsāra and attain a state characterized by freedom from grief, inner distress, and spiritual regression.
In Chuladhara’s discourse within the Śānti Parva, he describes the destiny of exceptional spiritual aspirants: those intent on transcending worldly becoming reach Brahmaloka, portrayed as a pure and auspicious realm associated with the company/service of the virtuous, where suffering and downfall do not occur.