Shloka 8
Ātma-saṃyama-dharma: One-pointedness of Mind and Senses (शुक–व्यास संवादः)
विधूमे सन्नमुसले वानप्रस्थप्रतिश्रये । काले प्राप्ते चरन् भैक्ष्यं कल्पते ब्रह्म भूयसे,इसके बाद संन्यासी होकर यथासमय भिक्षासे जीवन निर्वाह करते हुए भिक्षाके लिये “वानप्रस्थी” के आश्रमपर उस समय जाना चाहिये, जब कि मूसलसे धान कूटनेकी आवाज न सुनायी पड़े और रसोईघरसे धूँआ निकलना बंद जो जाय। इस प्रकार जीवन बितानेवाला संन्यासी ब्रह्मभावको प्राप्त होनेमें समर्थ होता है
vidhūme sannamusale vānaprasthapratiśraye | kāle prāpte caran bhaikṣyaṃ kalpate brahma bhūyase ||
వ్యాసుడు పలికెను—కాలం వచ్చినప్పుడు భిక్షతో జీవించే సన్యాసి భిక్షార్థం వానప్రస్థుని నివాసానికి వెళ్లవలసింది, వంటగదిలో పొగ లేకపోయినప్పుడు మరియు ముసలి (దంచే దండ) శబ్దం ఆగిపోయినప్పుడు మాత్రమే. ఈ విధంగా నియమబద్ధంగా జీవించే భిక్షువు బ్రహ్మస్థితిని పొందుటకు యోగ్యుడగును.
व्यास उवाच
Educational Q&A
A renunciant should beg in a way that minimizes burden and disturbance to householders/forest-dwellers—approaching only after cooking and pounding are finished—so that his livelihood remains pure, restrained, and aligned with the pursuit of Brahman.
Vyāsa lays down a practical rule of conduct for a mendicant: the sannyāsin should time his alms-round to a vānaprastha’s dwelling when there is no kitchen smoke and no sound of the pestle, indicating that the host’s work is done and the request will not cause disruption.