बलिवासवसंवादं पुनरेव युधिष्ठिर । यथिष्ठिर! इस विषयमें पुन: बलि और इन्द्रके संवादरूप इस प्राचीन इतिहासका उदाहरण दिया जाता है ।। वृत्ते देवासुरे युद्धे दैत्यदानवसंक्षये
balivāsavasaṃvādaṃ punar eva yudhiṣṭhira | yathāsthira! asmin viṣaye punaḥ bali-indrayoḥ saṃvādarūpaḥ prācīna itihāsasya udāharaṇaṃ dīyate || vṛtte devāsure yuddhe daityadānavasaṃkṣaye ||
భీష్ముడు పలికెను—ఓ యుధిష్ఠిరా! నేను మరల బలి మరియు వాసవుడు (ఇంద్రుడు) మధ్య జరిగిన సంభాషణను వివరిస్తాను—దేవాసుర యుద్ధం జరిగిన తరువాత దైత్య-దానవుల సంహారం జరుగుతున్న కాలంలో.
भीष्म उवाच
Bhīṣma frames moral instruction through an ancient precedent: ethical and political guidance is best grounded in remembered exemplars (itihāsa), here introduced via the dialogue of Bali and Indra, arising from a crisis of war and downfall.
Bhīṣma tells Yudhiṣṭhira that he will recount an old story—specifically the conversation between Bali and Indra—situated in the aftermath of the devas’ and asuras’ war, when the Daityas and Dānavas were being annihilated.