Shloka 5
Śrī–Indra–Bali Saṃvāda: The Departure and Fourfold Placement of Lakṣmī
स तेषां प्रेत्यभावे च प्रेत्यजातौ विनिश्षये । आगमस्थ: स भूयिष्ठमात्मतत्त्वे न तुष्यति
sa teṣāṃ pretyabhāve ca pretyajātau viniśṣaye | āgamasthaḥ sa bhūyiṣṭham ātmatattve na tuṣyati ||
శాస్త్రాధారంగా నిలిచిన ఆ ఆచార్యులు—దేహత్యాగానంతరం జీవసత్తా ఉంటుందా లేదా, అలాగే దేహం విడిచిన తర్వాత పునర్జన్మ కలుగుతుందా లేదా—అనే విషయమై స్థిరనిశ్చయానికి వచ్చినప్పటికీ, ఆత్మతత్త్వం గురించి వారు చెప్పిన విధానం రాజు జనదేవునికి విశేష సంతృప్తిని కలిగించలేదు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that authoritative, scripture-based conclusions about post-death existence and rebirth may still fail to satisfy a sincere seeker unless they illuminate ātmatattva—directly clarifying the nature of the Self and its moral implications.
Bhishma reports that various teachers had offered definitive, āgama-based views on whether the jīva persists after death and whether it is reborn; yet King Janadeva remained unconvinced and unsatisfied with their accounts of the Self’s true nature.