Shloka 2536
अध्याय २०८ — इन्द्रियनिग्रहः, सत्याहिंसात्मकवाक्, कर्मफलविवेकः
Restraint of the Senses, Non-harming Truthful Speech, and Discernment of Karmic Consequence
स्वजादन्यकृताच्चैव सर्वपापात् प्रमुच्यते । इस प्रकार सम्पूर्ण देवताओंमें जो चार वर्ण हैं
bhīṣma uvāca | svajād anyakṛtāc caiva sarvapāpāt pramucyate | iti prakāreṇa samasta-devatāsu ye catvāro varṇāḥ, teṣāṃ varṇanaṃ kṛtam | yaḥ prātaḥ utthāya etā devatāḥ kīrtayati, sa svayaṃ kṛtāt tathā anyasaṃsargaprāptāt samasta-pāpasamūhāt mucyate |
భీష్ముడు అన్నాడు—మనిషి తన స్వకర్మల వల్ల పుట్టిన పాపాల నుండీ, ఇతరుల కర్మలతో సంబంధం వల్ల వచ్చిన పాపాల నుండీ—సర్వపాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు. ఈ విధంగా దేవతలలో చెప్పబడిన నాలుగు ‘వర్ణాల’ వివరణ చేయబడింది. ఎవడు ఉదయాన్నే లేచి ఈ దేవతలను కీర్తిస్తాడో, అతడు స్వయంకృతమైనదైనా, పరసంబంధం వల్ల వచ్చినదైనా—పాపసంచయం అంతటినీ విడిచిపెడతాడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular morning remembrance and praise of the described deities is presented as a purifying discipline that frees a person from sins arising from one’s own actions and from moral taint acquired through association with others.
Bhishma concludes a prior description of a fourfold classification among deities and states the fruit (phala) of reciting their praise at dawn: release from the accumulated burden of sin, including that gained through contact with others.