Shloka 19
Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
उस पर्वतपर भृगुश्रेष्ठ परशुरामजीसे विधिपूर्वक धनुर्वेद सीखकर कर्ण उसका अभ्यास करने लगा। वह देवताओं, दानवों एवं राक्षसोंका अत्यन्त प्रिय हो गया ।। स कदाचित् समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके । एक: खड््गधनुष्पाणि: परिचक्राम सूर्यज:,एक दिनकी बात है, सूर्यपुत्र कर्ण हाथमें धनुष बाण और तलवार ले समुद्रके तटपर आश्रमके पास ही अकेला टहल रहा था
sa kadācit samudrānte vicarann āśramāntike | ekaḥ khaḍga-dhanuṣ-pāṇiḥ paricakrāma sūryajaḥ ||
ఆ పర్వతంపై భృగుశ్రేష్ఠుడైన పరశురాముని వద్ద విధివిధానంగా ధనుర్వేదం నేర్చుకొని కర్ణుడు దాని అభ్యాసంలో నిమగ్నుడయ్యాడు. అతడు దేవతలు, దానవులు, రాక్షసులకు అత్యంత ప్రియుడయ్యాడు. ఒక రోజు సూర్యపుత్రుడైన కర్ణుడు చేతిలో ధనుస్సు-బాణాలు, ఖడ్గం పట్టుకొని సముద్రతీరంలోని ఆశ్రమ సమీపంలో ఒంటరిగా సంచరిస్తున్నాడు।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of sustained self-discipline for a kṣatriya: even in solitude and away from conflict, one remains vigilant, trained, and prepared. Ethically, it points to how character is formed through habitual practice rather than only through public acts.
Nārada describes Karṇa walking alone near a hermitage by the ocean, armed with bow and sword. It sets the scene for subsequent events by placing Karṇa in a liminal, quiet setting—close to ascetic space (āśrama) yet marked by martial identity (weapons).