Shloka 7
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स देव्या दर्शितः साक्षात् प्रीतास्मीति तदा किल । जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं नस तां किज्चिदब्रवीत्,कहते हैं, उसके उस जपसे प्रसन्न होकर देवी सावित्रीने उसे प्रत्यक्ष दर्शन दिया और कहा कि मैं तुझपर प्रसन्न हूँ। ब्राह्मण अपने जपनीय वेद-संहिताके गायत्रीमन्त्रकी आवृत्ति कर रहा था; इसलिये सावित्रीदेवीके आनेपर भी चुपचाप बैठा ही रह गया। उनसे कुछ न बोला
sā devyā darśitaḥ sākṣāt prītāsmīti tadā kila | japyam āvartayaṃs tūṣṇīṃ na sa tāṃ kiñcid abravīt ||
భీష్ముడు పలికెను— అతని జపంతో సంతోషించిన దేవి సావిత్రి ప్రత్యక్షంగా దర్శనమిచ్చి, “నేను నీపై ప్రసన్నురాలిని” అని చెప్పిందని చెబుతారు. అయితే ఆ బ్రాహ్మణుడు మౌనంగా జప్యమంత్రాన్ని ఆవర్తిస్తూ ఉండటంతో, దేవి వచ్చినా నిశ్శబ్దంగానే ఉండి ఆమెతో ఏ మాటా పలకలేదు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in vowed spiritual practice is itself a form of reverence. Even when a divine vision occurs, the practitioner’s disciplined focus and restraint (silence, continuity of japa) exemplify dharma grounded in self-control.
A brāhmaṇa engaged in silent mantra-repetition receives a direct appearance (sākṣāt darśana) of the goddess Sāvitrī, who announces her pleasure. Because he is absorbed in japa, he remains silent and does not speak to her.