Shloka 68
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
सत्येन चानिनिर्दहति स्वर्ग: सत्ये प्रतिष्ठित: । सत्यं यज्ञस्तपो वेदा: स्तोभा मन्त्रा: सरस्वती,सत्यसे ही आग जलती है तथा सत्यपर ही स्वर्गलोक प्रतिष्ठित है। यज्ञ, तप, वेद, स्तोभ, मन्त्र और सरस्वती--सब सत्यके ही स्वरूप हैं
satyena cāninirdahati svargaḥ satye pratiṣṭhitaḥ | satyaṃ yajñas tapo vedāḥ stobhā mantrāḥ sarasvatī |
సత్యమువల్లనే అగ్ని దహిస్తుంది; సత్యమునే స్వర్గము స్థిరంగా నిలిచియున్నది. యజ్ఞము, తపస్సు, వేదములు, స్తోభములు, మంత్రములు, సరస్వతి—ఇవన్నీ సత్యస్వరూపమే.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Truth (satya) is presented as the foundational support of all sacred and ethical life: heaven is said to be sustained by truth, and sacrifice, austerity, Vedic knowledge, ritual chant, mantra, and even Sarasvatī (sacred speech/learning) are affirmed to be forms or expressions of truth.
In Śānti Parva’s didactic setting, a brāhmaṇa speaker delivers instruction emphasizing the supremacy of satya. The verse functions as a doctrinal assertion: it elevates truth as the ground of religious practice and cosmic order, linking ritual and learning back to moral integrity.