Shloka 127
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
अथवा चेक्षते लोकान् सर्वान् निरयसंज्ञितान् निस्पृह: सर्वतो मुक्तस्तत्र वै रमते सुखम्,अथवा वह सम्पूर्ण उत्तम लोकोंको भी नरकके तुल्य देखता है और सब ओरसे निःस्पृह एवं मुक्त होकर उसी निर्गुण ब्रह्ममें सुखपूर्वक रमण करता है
athavā cekṣate lokān sarvān niraya-saṃjñitān niḥspṛhaḥ sarvato muktaḥ tatra vai ramate sukham
లేదా అతడు సమస్త లోకాలను—స్వర్గమని పిలిచే లోకాలనైనా—నరకసమానంగా చూస్తాడు; అన్ని వైపులా విముక్తుడై, నిస్పృహుడై, ఆ నిర్గుణ బ్రహ్మంలోనే సుఖంగా లీనమై రమిస్తాడు।
विरूप उवाच
Educational Q&A
True freedom arises when one becomes niḥspṛha—without craving—and sees even exalted worlds as ultimately unsatisfactory. Liberation is portrayed as resting in nirguṇa Brahman, where happiness is not dependent on external attainments.
Virūpa describes the liberated person’s vision: instead of being attracted to various worlds (including ‘higher’ ones), he regards them as akin to hell because they remain within bondage. Having become free in every respect, he abides in Brahman and delights in that state.