Shloka 21
स वै तस्यामवस्थायां सर्वत्यागकृत: सुखम् । निरिच्छस्त्यजति प्राणान् ब्राह्मीं संविशते तनुम्ू,वह उस अवस्थामें स्थित हुआ योगी निस्संदेह सर्वत्यागरूप निर्बीज समाधिसे प्राप्त होनेवाले दिव्य परमानन्दका अनुभव करता है। वह योगजनित अणिमा आदि सिद्धियोंकी भी इच्छा न रखकर सर्वथा निष्काम हो प्राणोंका परित्याग कर देता है और विशुद्ध परब्रह्म परमात्माके स्वरूपमें प्रवेश कर जाता है
sa vai tasyām avasthāyāṁ sarvatyāgakṛtaḥ sukham | niricchas tyajati prāṇān brāhmīṁ saṁviśate tanum ||
ఆ స్థితిలో స్థిరమైన యోగి సంపూర్ణ త్యాగం వల్ల కలిగే పరమానందాన్ని అనుభవిస్తాడు. సర్వ కోరికల నుండి విముక్తుడై ప్రాణాలను విడిచి, బ్రాహ్మీ స్థితిలో—శుద్ధ బ్రహ్మతత్త్వంలో—లీనమవుతాడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True liberation is linked to complete renunciation and desirelessness: when craving ceases, the yogin abides in the highest bliss and, at life’s end, attains the Brahmic state rather than being driven by residual wants.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he describes the culmination of yogic practice: the realized ascetic, established in the highest state, experiences renunciation-born bliss and departs from the body without desire, entering Brahman.