इसी प्रकार जो वेदाध्ययनसे सम्पन्न होकर व्यापार, पशुपालन और खेतीका काम करके अन्न संग्रह करनेकी रुचि रखता है और पवित्र रहता है, वह वैश्य कहलाता है ।। सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरो5शुचि: । त्यक्तवेदस्त्वनाचार: स वै शूद्र इति स्मृत:,किंतु जो वेद और सदाचारका परित्याग करके सदा सब कुछ खानेमें अनुरक्त रहता है और सब तरहके काम करता है, साथ ही बाहर-भीतरसे अपवित्र रहता है, वह शूद्र कहा गया है
sarvabhakṣaratir nityaṁ sarvakarmakaro 'śuciḥ | tyaktavedas tv anācāraḥ sa vai śūdra iti smṛtaḥ ||
భరద్వాజుడు పలికెను—వేదమును సదాచారమును విడిచి, నిత్యం ఏదైనా తినుటలో ఆసక్తుడై, విచక్షణ లేక అన్ని విధాల పనులు చేయుచు, బాహ్యాంతరంగా అశుచిగా ఉండువాడు—శూద్రుడని స్మృతిలో చెప్పబడెను।
भरद्वाज उवाच
The verse teaches that social classification is tied to dharmic behavior: abandoning Vedic discipline and good conduct, living with habitual impurity, and indulging in indiscriminate consumption are presented as defining marks of a Śūdra in this context.
In Śānti Parva’s didactic setting, Bharadvāja is explaining criteria for varṇa in terms of learning, conduct, and purity. This verse specifically describes the traits by which one is termed a Śūdra according to Smṛti-style ethical definitions.