Shloka 55
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्,खोटी बुद्धिवाले मनुष्योंके लिये जिसका त्याग करना कठिन है, जो मनुष्यके जीर्ण (वृद्ध) हो जानेपर भी स्वयं कभी जीर्ण नहीं होती, तथा जो प्राणोंके साथ जानेवाला रोग बनकर रहती है, उस तृष्णाको जो त्याग देता है, उसीको सुख मिलता है
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo ’sau prāṇāntiko rogās tāṃ tṛṣṇāṃ tyajataḥ sukham ||
దుర్బుద్ధులైనవారికి విడిచిపెట్టడం కష్టమైనది, మనిషి వృద్ధుడైనప్పటికీ తానే వృద్ధి చెందని (క్షీణించని)ది, ప్రాణాంతం వరకు వ్యాధిలా అంటుకుని ఉండేది—ఆ తృష్ణను ఎవడు త్యజిస్తాడో, వాడికే నిజమైన సుఖం లభిస్తుంది।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Craving (tṛṣṇā) is portrayed as an affliction that persists throughout life and does not diminish with age; genuine happiness arises from relinquishing this insatiable desire through discernment and self-restraint.
Within the didactic discourse of the Śānti Parva, a Brāhmaṇa speaker offers a moral reflection: he characterizes tṛṣṇā as a life-long disease and declares that the person who abandons it alone attains sukha (well-being).