Shloka 17
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
अदर्शनादापतितः: पुनश्चादर्शनं गत: । न त्वासौ वेद न त्वं तं कः सन् किमनुशोचसि,तुम्हारा पुत्र किसी अज्ञात स्थितिसे आया था और अब अज्ञात स्थितिमें ही चला गया है। न तो वह तुम्हें जानता था और न तुम उसे जानते थे; फिर तुम उसके कौन होकर किसलिये शोक करते हो?
adarśanād āpatitaḥ punaś cādarśanaṃ gataḥ | na tv asau veda na tvaṃ taṃ kaḥ san kim anuśocasi ||
నీ కుమారుడు కనబడని, తెలియని స్థితి నుండి వచ్చాడు; మళ్లీ అదే కనబడని స్థితికే వెళ్లిపోయాడు. అతడు నిన్ను నిజంగా తెలుసుకోలేదు, నీవు కూడా అతడిని నిజంగా తెలుసుకోలేదు; మరి నీవు అతనికి ఎవడవై, ఏ కారణంతో శోకిస్తున్నావు?
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Grief is intensified by the sense of possession and fixed relationship (‘my son’, ‘my own’). Since beings come from and return to an unknown condition, and our knowledge of one another is limited, wisdom counsels restraint in sorrow and a clearer view of impermanence.
A Brāhmaṇa addresses a grieving person and challenges the basis of their lamentation, arguing that the departed came from an unknown state and has gone back to it; therefore the mourner should examine the assumed bond and reduce attachment-driven sorrow.