Shloka 20
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
वज्ान् महाधनांश्वैव वैदूर्याजिनराड्कवान् । रत्नराशीन् विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत,भारत! भोजनके पश्चात् ब्राह्मणोंके समक्ष बहुत-से सोने, चाँदी, मणि, मोती, बहुमूल्य हीरे, वैदूर्यमणि, रंकुमृगके चर्म तथा रत्नोंके कई ढेर लगाकर महाबली विरूपाक्षने उन श्रेष्ठ ब्राह्मणोंसे कहा--'द्विजवरो! आपलोग अपनी इच्छा और उत्साहके अनुसार इन रत्नोंको उठा ले जायेँ और जिनमें आपलोगोंने भोजन किया है, उन पात्रोंको भी अपने घर लेते जाये
vajrān mahādhanāṁś caiva vaidūryājinaraṅkavān | ratnarāśīn vinikṣipya dakṣiṇārthe sa bhārata ||
ఓ భారతా! అతడు దక్షిణార్థంగా వజ్రాలు, మహాధనాలు, వైదూర్య రత్నాలు, విలువైన చర్మాలు మరియు రత్నరాశులను వేరు చేసి దానానికి సిద్ధం చేశాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Wealth becomes dharmic when it is used with reverence and restraint—especially in honoring worthy recipients after hospitality or ritual. The verse frames dakṣiṇā not as display, but as a duty that completes righteous giving.
Bhīṣma narrates an episode where a powerful giver sets out heaps of precious items—diamonds, gems like vaidūrya, and valuable hides—explicitly for dakṣiṇā, i.e., gifts meant for honored Brāhmaṇas after being hosted.