Shloka 11
Ākiṃcanya–Tyāga Upadeśa
The Instruction on Non-ownership and Renunciation
ततो<पश्यत् सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते
tato ’paśyat suramyeṣu suvarṇa-sikatā-citeṣu nara-īśvara
అనంతరం స్వర్ణమయ ఇసుకతో నిండిన ఆ అత్యంత రమణీయ ప్రాంతాలలో, సమతలమై సుఖదమై విచిత్రమై స్వర్గభూమిని తలపించే మనోహర స్థలంలో గౌతమ ముని ఒక మహావిశాలమైన, అత్యంత శోభాయమానమైన మర్రిచెట్టును చూశాడు. అది చుట్టూ వృత్తాకారంగా విస్తరించి, అనేక సుందర శాఖల వల్ల మహారాజ ఛత్రంలా కనిపించింది. దాని వేర్లు ఉత్తమ చందనమిశ్రిత జలంతో సేదతీరి పోషింపబడుతున్నాయి.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames a sacred, orderly landscape—golden sand, a canopy-like banyan, sandalwood-scented water—as an external sign of inner dharmic harmony. Such imagery commonly signals a setting fit for tapas, instruction, or a morally significant encounter, emphasizing purity, auspiciousness, and calm as supports for ethical discernment.
Bhishma narrates that Gautama, moving through delightful regions, comes upon an extraordinary banyan tree spreading like a royal parasol. The place is described as level, pleasant, and heaven-like, with the tree’s roots watered by sandalwood-mixed water—preparing the scene for whatever meeting or teaching follows.