Shloka 10
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
अदातृभ्यो हरेद् वित्तं विख्याप्य नृपति: सदा । तथैवाचरतो धर्मो नृपते: स्थादथाखिल:
adātṛbhyo hared vittaṃ vikhyāpya nṛpatiḥ sadā | tathaivācarato dharmo nṛpateḥ sthād athākhilaḥ ||
ధనం ఉన్నప్పటికీ దానం చేయని వారి దోషాన్ని ప్రజల ముందే ప్రకటించి, రాజు ఎల్లప్పుడూ ధర్మార్థంగా వారి ధనాన్ని స్వీకరించాలి. ఈ విధంగా ప్రవర్తించే నృపతికి ధర్మపుణ్యం సమస్తమూ లభిస్తుంది.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A ruler may legitimately appropriate the wealth of those who hoard and refuse to give, provided he publicly identifies their fault and uses the wealth for dharma; such governance is presented as dharmically meritorious.
In Bhīṣma’s instruction on rājadharma (the duties of kings) during Śānti Parva, he advises the king on a policy toward wealthy non-givers: expose their wrongdoing and redirect their wealth toward righteous purposes.