Shloka 110
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
तथा तयोर्विवदतोर्विज्ञानविदुषोर्द्रयो: । बान्धवानां स्थितानां चाप्युपातिष्ठत शड़्कर:
tathā tayor vivadatyor vijñāna-viduṣor drayoḥ | bāndhavānāṁ sthitānāṁ cāpy upātiṣṭhata śaṅkaraḥ |
భీష్ముడు పలికెను—జ్ఞానవివేకంలో నిపుణులైన ఆ ఇద్దరూ ఇలా వాదించుచుండగా, మృతుని బంధువులు అక్కడే నిలిచి ఉండగా, దేవి పార్వతి ప్రేరణతో భగవాన్ శంకరుడు వారి ముందర ప్రత్యక్షమయ్యాడు. కరుణతో ఆయన నేత్రాలు తడిసిపోయాయి. వరదాత శివుడు ఆ మనుష్యులతో ఇలా అన్నాడు—“నేను మీకు వరం ఇస్తున్నాను.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even when human beings are caught in contention—however learned they may be—resolution can come through compassion and divine grace. Śiva’s appearance with tearful eyes underscores that dharma is not only judgment but also mercy, and that boons (when rightly sought) can restore balance and relieve suffering.
Two knowledgeable parties are engaged in a debate while the relatives of a deceased person stand by. At that moment, prompted by Pārvatī, Lord Śiva (Śaṅkara) manifests before them, moved by compassion, and announces that he will grant them a boon.