Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
పుణ్యమూ పాపమూ రెండూ నివృత్తమైనవారికి జీవితం త్యజించుటకూడా శ్రేయస్కరమని చెప్పబడుతుంది. ఎందుకంటే ఈ లోకంలో దుఃఖం లేకుండా సుఖం ఎక్కడ దొరుకుతుంది? సుఖదుఃఖాలు ప్రకృతిలో బద్ధమైన ప్రాణుల ధర్మాలు; సంగమ-సంసర్గ దోషాలనుబట్టి అవి ఉద్భవిస్తాయి. అయితే ‘నాది’ అనే మమకారముతోను అహంకారముతోను కూడిన సమస్తాన్ని విడిచిపెట్టి, పుణ్యపాప ప్రవృత్తులు శాంతించినవారికి—అటువంటి పురుషుల జీవనమే మంగళప్రదమవుతుంది।
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.