Shloka 1
अध्याय १५२: लोभः पापस्य मूलम् — Greed as the Root of Wrongdoing
ऑपन-- माल छा *्ःि ३. ये परिक्षित् और जनमेजय अर्जुनके पौत्र और प्रपौत्र नहीं हैं। एकपज्चाशर्दाधकशततमो< ध्याय: ब्रह्महत्याके अपराधी जनमेजयका इन्द्रोत मुनिकी शरणमें जाना और इन्द्रोत मुनिका उससे ब्राह्मुणद्रोह न करनेकी प्रतिज्ञा कराकर उसे शरण देना भीष्म उवाच एवमुक्त: प्रत्युवाच तं॑ मुनिं जनमेजय: । गा भवान् गर्हयते निन्द्य॑ निन्दति मां पुन:
bhīṣma uvāca | evam uktaḥ pratyuvāca taṁ muniṁ janamejayaḥ | kiṁ bhavān garhayate nindyaṁ nindati māṁ punaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పబడినపుడు జనమేజయుడు ఆ మునిని ప్రత్యుత్తరమిచ్చెను—“భగవన్! మీరు ఏ విషయాన్ని గర్హిస్తున్నారు? నింద్యమైన దానికై నన్ను మళ్లీ మళ్లీ ఎందుకు నిందిస్తున్నారు?”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A ruler should not dismiss moral criticism; instead, he should ask for the ethical basis of reproach and be willing to reform. The verse highlights accountability and the duty to avoid blameworthy conduct, especially actions that violate dharma and respect toward sages and Brahmins.
After being admonished by a sage, Janamejaya responds with a pointed question: what exactly is being condemned, and why is he being censured again? This sets up the ensuing clarification of his fault and the dharmic guidance he must follow.