Shloka 24
आपद्धर्मनिर्णयः — विश्वामित्र-श्वपचसंवादः
Apaddharma Determination: Dialogue of Viśvāmitra and the Śvapaca
तत्र स्नायुमयान् पाशान् यथावत् संविधाय सः । गृहं गत्वा सुखं शेते प्रभातामेति शर्वरीम्,उसी वनमें एक चाण्डाल भी घर बनाकर रहता था। वह प्रतिदिन सायंकाल सूर्यास्त हो जानेपर वहाँ आकर जाल फैला देता और उसकी ताँतकी डोरियोंको यथास्थान लगा घर जाकर मौजसे सोता था; फिर सबेरा होनेपर वहाँ आया करता था
tatra snāyumayān pāśān yathāvat saṁvidhāya saḥ | gṛhaṁ gatvā sukhaṁ śete prabhātām eti śarvarīm ||
అక్కడ అతడు స్నాయుతంతువులతో చేసిన ఉచ్చులు, వలలను యథావిధిగా అమర్చి, తన గుడిసెకు వెళ్లి నిశ్చింతగా నిద్రించేవాడు; రాత్రి గడిచి ఉదయం కాగానే మళ్లీ అక్కడికి వచ్చేవాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical reflection on habitual actions and livelihood: a person can perform harmful deeds methodically and still feel personal comfort, prompting inquiry into dharma—whether ease of conscience aligns with righteous conduct, especially when one’s routine depends on causing harm.
A man (described in the surrounding narrative as a forest-dweller who traps animals) carefully sets sinew-made snares in the forest, returns home to sleep, and comes back at dawn—describing the daily cycle of laying traps at night and checking them in the morning.