Shloka 69
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
यद्यप्यशीला नृपते प्राप्रुवन्ति श्रियं क्वचित् । न भुज्जते चिरं तात समूलाश्च न सन्ति ते,तात! नरेश्वर! यद्यपि कहीं-कहीं शीलहीन मनुष्य भी राजलक्ष्मीको प्राप्त कर लेते हैं, तथापि वे चिरकालतक उसका उपभोग नहीं कर पाते और जड़मूलसहित नष्ट हो जाते हैं
yady apy aśīlā nṛpate prāpnuvanti śriyaṃ kvacit | na bhuñjate ciraṃ tāta samūlāś ca na santi te ||
ధృతరాష్ట్రుడు అన్నాడు—ఓ రాజా, శీలం లేని వారు కూడా కొన్నిసార్లు రాజసంపదను పొందుతారు; కానీ ప్రియమా, వారు దానిని దీర్ఘకాలం అనుభవించలేరు—వారు వేర్లతో సహా పెకిలించబడి నశిస్తారు.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Prosperity gained without good conduct is unstable: even if the unethical sometimes rise to power, they cannot sustain it and ultimately fall completely.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and governance, Dhṛtarāṣṭra reflects on the fate of the unvirtuous, warning that ill-gotten royal fortune does not endure and ends in total ruin.