Shloka 16
त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
स गर्भ शिरसा देवो बहुवर्षाण्यधारयत् । पूर्णे वर्षमहस्रे तु स गर्भ: क्षुवतोडपतत्
sa garbhaśirasā devo bahuvarṣāṇy adhārayat | pūrṇe varṣasahasre tu sa garbhaḥ kṣuvatodapatat ||
వసుహరోముడు చెప్పెను—ఆ దేవుడు అనేక సంవత్సరములు ఆ గర్భమును తన శిరస్సుపై ధరించెను. కాని సంపూర్ణంగా వెయ్యి సంవత్సరములు గడిచిన తరువాత, తుమ్ము వచ్చిన వేళ ఆ గర్భము జారిపడి కింద పడెను.
वसुहरोम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the power of time (kāla) and the inevitability of release: even something sustained for an immense duration can be undone suddenly by a small bodily act, suggesting that outcomes mature when their time is complete rather than merely by prolonged effort.
Vasuharoma narrates a marvel: a divine being carries an embryo on his head for many years; after a full thousand years, during a sneeze, the embryo slips and falls out—marking the moment of its emergence.