Shloka 186
Satya–Anṛta Viveka (Discrimination between Truth and Falsehood) | सत्य–अनृत विवेकः
अनुकक््त्वा तत्र ठद्वाच्यं सर्वे तेडनृूतवादिन: । जो कर्जदारको अपने अधीन करके उससे शारीरिक सेवा कराकर धन वसूल करना चाहता है, उसके दावेको सही साबित करनेके लिये यदि कुछ लोगोंको गवाही देनी पड़े और वे गवाह अपनी गवाहीमें कहने योग्य सत्य बातको न कहें तो वे सब-के-सब मिथ्यावादी होते हैं
anukaktvā tatra tad vācyam sarve te 'nṛtavādinaḥ |
భీష్ముడు పలికెను— ఆ సందర్భమున సాక్ష్యము ఇవ్వవలసినవారు చెప్పవలసిన సత్యమును చెప్పకపోతే, వారందరూ అసత్యవాదులగుదురు. ముఖ్యముగా ఋణవసూలు విషయంలో—ఋణగ్రస్తుని వశపరచి శారీరక సేవచేయించి ధనము వసూలు చేయదలచినప్పుడు—దావాను నిరూపించుటకు సాక్షులు సత్యమును దాచినచో, వారు మిథ్యాదోషమును పొందుదురు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A witness must state the truth that is fit to be spoken; withholding or distorting it makes one an anṛtavādin (liar). Ethical conduct in adjudication depends on truthful testimony.
In Bhishma’s instruction on dharma in the Shanti Parva, he discusses legal-ethical situations such as debt disputes and the role of witnesses, declaring that witnesses who do not speak the proper truth become false speakers.