Shloka 27
अस्माकं शमकामा वै त्वं च पुत्रो ममेत्यथ । पृथाया न कृत: कामस्तेन चापि महात्मना,सुननेमें आया है कि मेरी माता कुन्ती हमलोगोंमें संधि करानेकी इच्छासे उनके पास गयी थीं और उन्हें बताया था कि “तुम मेरे पुत्र हो।” परन्तु महामनस्वी कर्णने माता कुन्तीकी यह इच्छा पूरी नहीं की
asmākaṃ śamakāmā vai tvaṃ ca putro mamety atha | pṛthāyā na kṛtaḥ kāmas tena cāpi mahātmanā ||
మన కోసం శాంతిని కోరుతూ పృథ, “నీవు కూడా నా కుమారుడవు” అని చెప్పింది. అయినా ఆ మహాత్ముడైన కర్ణుడు పృథ కోరికను నెరవేర్చలేదు.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between blood-relationship and chosen allegiance: even when a mother seeks peace by invoking kinship, a person may refuse if bound by prior commitments, showing how dharma can become conflicted and tragic in human life.
Yudhiṣṭhira recalls that Kuntī (Pṛthā), wishing to prevent further hostility, approached Karṇa and revealed his maternity—calling him her son—yet Karṇa did not comply with her request for reconciliation.