Shloka 12
कच्चिच्च निहतामित्र: प्रीणासि सुह्ृदो नूप । कच्चिच्छियमिमां प्राप्प न त्वां शोक: प्रबाधते,“नरेश्वर! आपके शत्रु तो मारे जा चुके। अब आप अपने सुहृदोंको तो प्रसन्न रखते हैं न? इस राज्यलक्ष्मीको पाकर आपको कोई शोक तो नहीं सता रहा है?'
kaccic ca nihatāmītraḥ prīṇāsi suhṛdo nūpa | kaccic chrīyam imāṃ prāpya na tvāṃ śokaḥ prabādhate ||
హే నరేశ్వరా! నీ శత్రువులు నిజంగా నిహతులయ్యారా? నీ సుహృదులను నీవు సంతృప్తిగా ఉంచుతున్నావా? ఈ రాజలక్ష్మిని పొందిన తరువాత కూడా ఏదైనా శోకం నిన్ను బాధిస్తున్నదా?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames kingship as more than victory: a ruler must ensure the well-being of allies and inner stability. Even after gaining sovereignty and prosperity, one must not be ruled by grief; ethical governance requires both external security (enemies subdued) and internal composure (freedom from debilitating sorrow).
Vaiśaṃpāyana, narrating the events, poses welfare-questions to the king: whether the enemies have been defeated, whether friends and supporters are being kept content, and whether the newly obtained royal fortune is accompanied by peace of mind rather than grief—setting the tone for Śānti Parva’s reflections after the war.