Shloka 466
त्वद्योषै्निहत: पाप तस्मादसि हतो रणे । जब पाण्डव शिकारके लिये तृणबिन्दुके आश्रमपर चले गये थे, उस समय पापी जयद्रथने वनके भीतर द्रौपदीको जो क्लेश पहुँचाया और पापात्मन! तुम्हारे ही अपराधसे बहुत-से योद्धाओंने मिलकर युद्धस्थलमें जो अकेले बालक अभिमन्युका वध किया था, इन्हीं सब कारणोंसे आज तुम भी रणभूमिमें मारे गये हो
tvad-doṣaiḥ nihataḥ pāpa tasmād asi hato raṇe | yadā pāṇḍavāḥ śikārārthaṁ tṛṇabindor āśramaṁ gatāḥ, tadā pāpī jayadrathaḥ vane draupadīṁ yaḥ kleśam akārayat; pāpātman, tavaiva aparādhena ca bahubhir yoddhubhiḥ sametya yuddhasthale ekākinaṁ bālakam abhimanyum avadhīt—ebhiḥ sarvaiḥ kāraṇaiḥ adya tvam api raṇabhūmau nihato 'si ||
వాయువు అన్నాడు—ఓ పాపీ! నీ స్వదోషాల వల్లనే నీవు నశించావు; అందుకే రణంలో హతుడవయ్యావు. పాండవులు వేటకై తృణబిందు ఆశ్రమానికి వెళ్లినప్పుడు, దుష్టుడు జయద్రథుడు అరణ్యంలో ద్రౌపదికి క్లేశం కలిగించాడు. అలాగే ఓ పాపాత్మా! నీ తప్పిదం వల్లనే అనేక యోధులు కలిసి యుద్ధభూమిలో ఒంటరిగా ఉన్న బాలుడు అభిమన్యుని వధించారు. ఈ కారణాల ఫలితంగా నీవు కూడా నేడు సమరభూమిలో పడిపోయావు।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death as the moral consequence of prior adharma: harming Draupadī and enabling the unfair, collective killing of the lone Abhimanyu. It emphasizes karma—one’s own faults become the cause of one’s downfall.
Vāyu addresses a fallen or condemned warrior, declaring that his death in battle is justified by earlier crimes: Jayadratha’s harassment of Draupadī during the Pāṇḍavas’ absence and the coordinated slaying of Abhimanyu when he was isolated.